UNUTAMADIM

UNUTAMADIKLARINIZI BİZE YAZIN

UNUTAMADIĞINIZ ANILARINIZI, SEVİNÇLİ, KEDERLİ ANLARINIZI, YAŞADIĞINIZ VEYA ŞAHİDİ OLDUĞUNUZ İBRET VERİCİ OLAYLARI BU SAYFAYA YAZABİLİRSİNİZ

KENDİ İSMİNİZLE VEYA TAKMA BİR İSİMLE VEYA İSİMLERİNİZİN BAŞHARFLERİYLE NASIL İSTERSENİZ BU SAYFAYA YAZABİLİRSİNİZ

ŞARTLARIMIZ; KÜFÜR, HAKARET, MÜSTEHCENLİK, SİYASÎ PROPAGANDA İÇERMEYEN VE MANTIĞI OLAN TÜRKÇE KARAKTERLERLE YAZILMIŞ HER YAZI YAYINLANACAKTIR – İZİN VERİLDİĞİ TAKDİRDE GEREKLİ DÜZELTME YAPILIR

YAZINIZI SAYFANIN EN ALTINDAKİ ‘YORUM YAPIN’ BÖLÜMÜNE GÖNDERİN  

================================================

Neler duydum neler

Ben kırk seneye yakın bir zamandır Almanya’da yaşıyorum. Hiç bir zaman kimseyle bir sorunum olmadı. Neşeli, canlı Allah’ın yarattığı herkesi ve herşeyi seven bir insanım. Kuaför ögrenimimi yaptıktan sonra uzun zaman da kuaför olarak çalıştım. Dolayısıyla her zaman bakımlı bir insanim.

Saçlarımın rengi ve kesimi her altı ayda bir değişirdi. En moda olan şeyleri takip eder ve param olur olmaz onları muhakkak alırdım. Beni gören hiç Türk zannetmezdi. Dolayısıyla herkes anlamadığımı zannederek herşeyi Türkçe birbirlerinle konuşurlardı yanımda.

“Ben de, Türküm lütfen başka yerde konuşun derdinizi” diyemeyecegime göre, dinleme mecburiyetinde kalırdım insanların anlattıklarını, istemiyerek. Bazen onlarla üzülür, bazen de için için gülerdim anlattıklarına insanlarin. Bazen utanır, bazen sıkılırdım anlattıklartndan.

Ay bir bilselerdi benim Türk olduğumu, hiç konuşurlar mıydı yanımda? Genelde kulak misafiri oldugum yerler, ya otobüs durakları, ya tramvaylar veya alışveriş merkezleri. İnsanlar amma çok seyler üzerine kafalarını yoruyormuş meğersem. Amma çok dertleri, şikayetleri varmiş.

Neyse seneler böyle geçti. Biz otuz sene oturduğumuz semtten Ehrenfeld’e taşındık.O kadar çok Türk yaşıyorki o semtte, ben de saşırdım. Yeni yerleşim bölgesi olan Bickendorf’ta güzel yeni yapılmış bir evdi taşındığımız yer. Bizden başka herkes o semte yeni taşınmıştı. Sonucta kimse kimseyi tanımıyordu. Çocuklarımı küçük oldukları için hergün anaokuluna götürüyordum. Artık işe gitmiyordum. Abitur’um oldugu için ben de Köln’de Üniversite’ye başladım boş vaktimi degerlendirmek icin. Hem artık zamanım boldu hem de çocuklar sabahları evde yoktu.

Okul dönüşü, çocukları anaokulundan almadan önce, anaokulunun hemen önündeki parkta oturup, biraz rahat kafayla, o gün üniversitede işlediğimiz konuları tekrar gözden geçiriyordum. Sonra da çocukları anaokulundan alıp eve gidiyordum. Ben hergün kitaplarımı okurken, başka anneler de çocuklarının saatlerinin dolmasını bekliyorlardi parkta.

Çogu Türkiye’den yeni gelmiş gelinlerdi. Hicbiri Almanca bilmiyordu. Artik parkta arkadaş grubu oluşturmuşlardı. Bazi kadınların evinin penceresi parka bakiyordu. Oturan kadınlar birbirini parka çağırıyor veya bugün Ayşe nerde. Penceresi kapalı. Aa Fatma Türkiye’ye uçmuş. Enise kocasından dayak yemiş, gözünü gördünüz mü, nasıl şişmiş. Zeliha hamileymiş. Aman senin kaynanan çok kötü. Kocanı gördüm eve gidiyordu. Bu gün ne pişireceen? Perihan kaç gündür evden çıkamıyor, kaynanası gelmiş onlarda kalıyormuş…

Öyle sesli konuşuyorlardı ki birbirleriyle, hem pencereden inemiyen arkadasları duysun ve konuya iştirak etsin hem de karşıdaki baska konu konuşan iki kişiyi sesiyle bastırsın ve kendi anlattığını dinlemeye mecbur kalsın.

Onların hepsi hergün birarada parkın aynı bankında oturuyorlardı. Bankda yer bulamayanlar, yerdeki kum havuzunun kenarına sıralanıyorlardı. Kimi sigara içip izmaritini yere atıyordu, kimi çekirdek çintip kabugunu yerlere atıyordu. Hiç birazdan oraya çocukların gelip oynayacağını düşünen yoktu aralarında. Hatta oynayanların çogu kendi çocuklarıydı. Kendi evlerini hiç kirletmiyorlardı muhakkak.

Günlerini, öğleden sonra da orada geçiriyorlardı. Arada bir gidip yemek yapiyorlardı. Zaten herkes birbirinin ne yemek pişireceğini ve bir gün değil bir hafta önce ne pişirdiğini dahi biliyordu. Herkesin herşeyden haberi vardı. Hatta bazen hic anlatılmayacak özellerini dahi anlatıyorlardı. Onlar da zamanını öyle harcıyorlardı. Keşke bir Almanca kursuna yazılsalardı. Ama çogu ya kaynanasının kursa göndertmediğini ya da kocasının kursa göndermediğini söylüyordu. Ama aslında hergün beraber Türkçe konustukları için Almanca’yı ihtiyaç olarak görmüyorlardı.

Alışverişlerini kocaları yapıyormuş zaten işten gelirken. Birşey unuttular mı hemen telefonla kocalarına bildiriyorlardı. Adamlar onu da ekliyormuş alişveriş listesine.

Ne garip ne tuhafıma gidiyordu bu durum. Hiçbir gün ne onlar bir şey sordu bana, ne de ben onlara.

Taaki ben kapanmaya karar verdigim güne kadar. Hayatımda çok büyük bir degişiklik oldu ve ben kendiligimden süse, püse, giyime kuşama bir anda veda ettim ve kapandım. Hayatımı artık bu şekilde sürdürmeye karar verdim. Artık tesettürlü bir hanım olarak yaşamak istiyordum.

Süslenmeden, sade bir hayat. Huzur dolu. Çocuklarım ve eşim ve Allah’ım olmalıydı hayatimda. Ama daha ilk günden acaiplikler başladı. Yine okuldan sonra parkta kitap okuyordum. Kadınlar oturmuş yine dertlerini bağıra, bağıra birbirleriyle paylaşıyorlardı. Bir tanesi çığlıkl atarcasına: “Aboo Alman garıya bak gapanmış” dedi.

Hepsi birden benim oturduğum istikamete döndü. “O kadın deeel” diye biri cevap verdi. O, o valla o” Diğeri: “Get hele sor niye gapanmış o güzelim gadın. Acep Müslüman mı oldu? İçimizde Almanca kim biliyo?”

Yavaşça bir ses: “Ben az biliyom, gursa gitmiştim”dedi. “E, git o zaman sor, niye gapanmış” Kadın yavaşça bana doğru yürümeye başladı birkaç adim kala, “Gutten Tag”dedi, ben de “Guten tag”dedim.

Kadın: “Du deutsch Frau?”, ben “Nein”diye cevap verdim. Kadın arkasına döndü “Alman degilmis!”dedi. Öbürleri “Sor bakiym neymiş”.. “Du Moslem”dedi, ben de “Ja, elhamdülillah”dedim.

Kadın arkasını döndü: “Hee, kadın Müslüman olmuş”diye haykırdı. “Du Was?”diye sorunca “Türküm” dedim. Kadın: “Abooo, Türkmüş” diye çığlık attı ve hemen diğer kadınlar şaşkın suratlarla yanıma geldiler.

“Sen Türksün ha? Utanmıyong mu bizi bunca zaman dinlemeye? Biz ne kadar dedikodu yaptık, söyliyeydin Türk olduğunu, o kadar dedikoduyu senin yanında yapmazdik.” dediler.

“Ben mi size dedikodu yapın dedim, yapmasaydınız, ben de sizin anlattıklarınızı duyma mecburiyetinde kalmazdım hergün. Hem sizin bağırarak konusmanızdan Mısır’daki sağır sultan bile dertlerinizi duymustur”dedim. “Aman ha anlattıklarımızı sakın gidip de hakkında konustuğumuz insanlara söyleme olur mu” dediler.

“Neden söyliyeyim. Ben lafçı degilim ki” dedim.

O günden sonra kadınlar benim yanımda hiç dedikodu yapmadılar. Ama ben ise birkaç sene sonra belediyede kadınlara konuşma saati yaparak,  yabancı kökenli problemli kadınların dertlerini dinleyip onlara yardımcı olmak icin bir görev aldım ve senelerdir mağdur kadınlara yardımcı oluyorum. Onlar da bana hayır duaları yapıyorlar. Ve ben duyduklarımı kimseye anlatmıyorum. Geceleri bir kadına yardım edebilmenin huzuruyla yatıyorum artık.

Fatma Afife Gürsoy

=========================================

OKUL GEZİSİ

Bundan 40 sene önce dört çocuğumla Almanya’ya işçi ailesı olarak geldim. Eşim bizden bir sene önce Almanya’ya işçi olarak  gelmişti. Oturduğumuz yer bir küçük köydü. Birkaç Türk vardı. O zamanlar eşim günde 12 saat Rheinbraun’da çalışıyordu.

Ben Almanca bilmediğim için dışarı dahi yanlız çıkmaya çekiniyordum. Çocuklarımız Almanya’ya gelir gelmez Alman okullarına başladılar. Onlarında kendilerine göre çok zorlukları vardı okulda. Yaban ellerde kendimi çok yanlız hissediyordum. Bütün gün ev işlerinle uğraşıyordum.

Herkes eve yorgun bir halde geliyordu akşamları. Bu yüzden kimselere misafirliğe de gitmiyorduk. Uzun bir zaman sonra, on yaşındaki  oğlumuz, bir haftalık okul gezisine gidecekti sınıfı ile. Eşim sabahçı olduğu için okula kadar çocuğumu ben götürdüm. Seyahat edecekleri otobüs okulun kapısının önünde duruyordu. Veliler ve çocuklar okulun önünde durmuş, bana acaip, acaip bakıyor oğluma birşeyler söylüyorlardı ve beni gösteriyorlardı.

Çocuklar gülüyor beni parmaklarıyla göstererek bana birşeyler söylüyorlardı. Herşeyi duyuyor fakat birşey anlamıyordum. Bir ara çocuğum bana döndü. Yüzünde şimdiye kadar hiç görmediğim bir ifade ile: “Anne, sen eve gidebilirsin. Beni beklemene gerek yok.” dedi.

Ben de: “Hayır otobüs hareket edene kadar burda bekliyeceğim” dedim. Oğlumun yüzü bu sefer kıpkırmızı oldu. Sebebini anlamadım. Kısa bir süre sonra tekrar bana eve gitmemi rıca etti. Sesi deminkinden daha sıkıntılı çıkıyordu ağzından. Ben yine “Hayır” dedim.

Bu sefer bana “En azından başörtünü çıkar” dedi. Şaşırdığımı görünce “Öteki annelerin de başörtüsü yok” dedi. Ben de ona, benim bir Müslüman hanım olarak başörtümü çıkartmamın mümkün olmadığını söyledim. Ama oğlum çok ısrar etmeye başladı. Neyse o sırada tüm talebeler otobüse binmeye başladılar ve hepsi oturacak yerlerini arıyorlardı.

Birden otobüsün içinde erkek çocukları birbirine girdi. Çocukların  kime vurduğu belli olmuyordu. Bir de ne göreyim hepsi benim oğlumu yumrukluyordu. Hemen otobüsün kapısına koştum ve oğluma seslendim. Oğlumun dudağı kanıyordu. Neden o çocukların kendisini dövdüğünü sordum.

Verdiği cevap ile sarsıldım: “Senin yüzünden! Sen Başörtünü çıkarmadın diye. Deminden beri benimle alay ettiler. Anneleri ve babaları senin dedikodunu yaptılar. Sen hala gitmedin diye, bu sefer sana küfür etmeye başladılar. Seni müdafa etmem lazımdı”

Başımdan aşağı sanki kaynar su döktüler zannettin. Demek bu insanlar benim üzerime bu kadar şey söylemişlerdi de ben anlamamıştım. Dondum kaldım. O sırada otobüs hareket etti. Ben ise çocuğumun dudağındaki kanı dahi silememiştim. Kırk senedir, o resim, bir an dahi gitmedi gözümün önünden.

F.A.G. 07.01.2010

===============================

ÇOCUKLUĞUMU ÇOK ÖZLÜYORUM

Keşke hiç büyümeseydim diyorum bazen.. ben çocukluğumu çok özlüyorum.. 

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı. Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

Hatta babamın bile anahtarı yoktu! Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki. En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık. Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık. Annelerimiz bu durumu bildiklerinden kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik. Kısacacı evine gidip gelen (ki sadece çişi gelen giderdi evine) elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi. Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu. Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık. Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı. Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi. En fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık. Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık. Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında,

temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum. Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem. Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş. Hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

Evlerimiz var, içinde yaşayan yok.

Parklarımız var, içinde oynayan çocuk yok.

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlarla dolu her yer…

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.. 

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nine diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu. Ben kapılarında ‘vale’ lerin, ‘bady’ lerin beklediği  yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir. Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

Nedir bunlar? 

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk. Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk. İyi de neden böyle olduk ? Biz mi istemiştik? 

Her toplum haketiği gibi yönetilir derler ya, hakettiği gibi de yaşar diyelim mi ?…

SEVGİLİ DOSTUM ERHAN EREN’E TEŞEKKÜRLER..

================================================ 

Vefalı Halı

Almanya’ya geleli bir hafta olmuştu. Ben o zaman onyedi yaşındaydım. Kardeşlerim ve ben annemin, babamın yanına Almanya’ya gelmiştik. Onlar ise uzun seneler önce Almanya’ya çalışmaya gelmişlerdi. Kardeşim ve ben hemen geldiğimiz hafta Almanca kursuna yazılmıştık. Birkaç gündür kursa gidiyorduk. Akşam kursdan çıkıp eve doğru yürürken büyük bir mağazanın önünden geçtik. Mağazanın vitrini çok ışıklandırılmıştı çünkü yılbaşı zamanıydı.

Vitrinde kocaman bir halı sergilemişlerdi. Durdum ve halıya baktım. Evet tanıdım bu halıyı. Kalbim hızlı, hızlı atmaya başladı. Yanaklarıma kanlar toplandı. Saçımın kökleri terlemeye başladı. Bu halıdaki motifleri gözlerimi kapatarak dahi yapabilirdim. Şu anda halı dokurken ağrıyan parmaklarımın acısını dahi hissediyordum. Dur hele dur bakayım, hatta şurada bir hatası dahi olmalıydı bu halının. İşte,işte hala aynı yerinde. Aman Allahım, bu benim dokuduğum halı. Bunu ben oniki yaşındayken yapmıştım. İki ay kadar zamanımı almıştı. Hatta bunu yaparken ne kadar sevinmiştim.

İlk  defa çok para kazanacaktım. Bu halı bitince 100 DM.vereceklerdi bana. Ne büyük paraydı benim için. O zamanlar, annem ve babam Almanya’da çalışıyorlardı. Kardeşlerim ve ben anneannemin yanında kalıyorduk. Zavallı kadın çok yaşlıydı. Kardeşlerim de benden küçüklerdi. Ben ise hem anneanneme yardım ediyor hem de kardeşlerime elimden geldiği kadar ablalık ediyordum. Bunun yanısıra tüm boş kalan vaktimi halıya düğüm atmakla geçiriyordum.

Küçücük sırtımda taşıdığım bütün yükleri düğümlere atıyordum. Anneme ve babama olan özlemimi motiflere işliyordum. İçimdeki hasreti renklere yansıtıyordum. Tam böyle karışık duygular içindeyken, işte şu köşedeki hatayı yapmıştım. Fakat pek sonra bunun farkına varmıştım. Aslında onu yanlız ben fark edıyordum. Başkaları görmemişti. En çok merak ettiğim ise hangi evi süsleyecekti bu halı. Hangi insanlar ayakkabılarını çıkarıp saygıyla  yürüyeceklerdi üstünde acaba.

İşte tam o anda kendimi daldığım hayal dünyasından çekip çıkardım. Aradan beş sene geçmişti ve yıllar önce yaptığım halı tüm güzelliği ile önümde 3 bin DM’a satışa sunulmuştu. Aman Allahım şimdi  bu güzel halımın üzerine kimler pis ayakkabılarınla basacaktı. O kadar emeğime acımadan üzerinde belki köpekler dahi yürüyecekti. Belki çocuklar birşeyler dökecekti ve lekeler kalacaktı onda: ÇÜNKÜ BURASI ALMANYA’YDI.

Insanlar ayakkabılarınla evde geziyorlardı. Bizde ise eve girerken çıkardı ayakkabılar. Bir anda ayağımın altından kaldırımın kaymaya başladığını hissettim. Elimle duvara düşmemek için tutunurken bir yandanda “olamaz, olamaz”,derken kardeşim tuttu omuzumdan. “Ne olamaz abla” dedi.

Evet beş sene önce Türkiyede emek vererek 100 DM.’a yaptığım halı çoğu tanıdığım insandan vefalı çıkmıştı. Beni Almanya’ya gelişimin birinci haftasında unutmayan tek arkadaş gibi karşıladı. Hem kendi değerini artırmıştı hem de emeklerim boşa gitmemişti.

F.A.G.